Eind jaren negentig bleek het steeds moeilijker een ensemble van formaat en op niveau bij elkaar te houden. Door het vertrek van een aantal spelers werd er steeds meer een beroep gedaan op de individuele speelkwaliteiten. Uiteindelijk leek een accordeonkwintet het meest voor de hand te liggen om de gekozen werken te kunnen uitvoeren.

In de beginjaren was er vooral behoefte aan muziek op maat. Dat wil zeggen toegesneden op het groeiende niveau en de behoefte van het accordeonensemble van dat moment. Met zorg werden bewerkingen uitgezocht van aansprekende klassieke componisten als Albéniz, Bizet, Händel, Khachaturjan, Warlock, Rachmaninov en Bach. Later van componisten die zelf voor accordeon geschreven hebben zoals Bagdonas, Cholminov, Götz, Jelsma, Masséus, Trojan en Piazzolla.

2